Beschrijving maakproces Kiek Vellinga

​

Context

Kiek heeft in samenwerking met Richard, een collega/vriend, HvA Pride opgericht. HvA Pride is een community waarin iedereen welkom is, die zich verbonden voelt met de LHBTQI+ gemeenschap. Door het hele jaar heen organiseert HvA Pride verschillende evenementen. Zo doen ze bijvoorbeeld elk jaar tijdens de Pride mee met de botenparade. In 2021 kon de botenparade door Covid-19 helaas niet doorgaan. Om toch zichtbaar te zijn in de stad en aandacht te besteden aan de Pride besloten ze een campagne op te zetten.

 

Het maakproces

Kiek begint als eerste met een brainstormsessie. Ze vraagt zich hierin hardop af wat ze kunnen doen om aandacht te besteden aan de Pride. Ze realiseert zich dat ze een impact wil creëren en zichtbaar wilt zijn in de stad Amsterdam. Kiek geeft aan dat over het algemeen genomen het vaak zo is, dat hoe zichtbaarder je geaardheid, hoe meer weerstand men hierin ervaart. Om deze reden wil Kiek met haar campagne juist zichtbaar zijn. Kiek en haar collega weten in eerste instantie nog niet precies wat ze willen maken, maar ze hebben wel een duidelijk doel voor ogen. Ze wil duidelijk maken dat iedereen veilig is en zou moeten zijn.

Tijdens de brainstormsessie komt Kiek op het idee om een pure en rauwe fotosessie te maken. In eerste instantie heeft ze het idee om de rug van mensen te fotograferen en hier teksten op te schrijven. Woorden zoals: vieze pot, vuile nicht, flikker, etc. Al snel komt Kiek er in haar proces achter dat deze keuze te negatief beladen is en wil ze het op een andere manier doen. Ze wil positiviteit en kracht uitstralen. Kiek geeft aan een impact te willen creëren, maar niet op een te heftige manier. Ze is bang dat de doelgroep hierdoor juist sneller weg zou kijken en zich onveiliger zou voelen. Ze realiseert zich dat ze wil dat mensen juist denken, zien en voelen: ‘’Hier ben ik en deal er maar mee!’’.

Vervolgens is Kiek specifieker gaan kijken naar hoe de fotosessie eruit moest gaan zien. Hoe gaan we de modellen plaatsen? Doen we foto’s van de rug of juist niet? Al snel komt Kiek tot de conclusie dat ze liever de gezichten van mensen op de foto’s wil. Ze geeft aan dat mensen sneller oogcontact willen maken met een foto die naar je ‘’kijkt’’. Ze komt tot de conclusie dat ze hiervoor wel dappere modellen nodig heeft. Mensen die op een krachtige manier in de camera durven te kijken. Tot slot wil Kiek naast kracht ook een bepaalde kwetsbaarheid uitstralen. Om deze reden komt ze op het idee om de modellen vanaf net boven het decolleté tot en met het hoofd naakt te fotograferen. Kiek vindt het hierin belangrijk dat de modellen niet volledig naakt op de foto’s komen, maar dat men wel kan zien dat ze geen kleding aan hebben. Naast kwetsbaarheid tonen, wil Kiek graag ook het stereotype ontkrachten dat queer mensen altijd expressiever zijn qua kleding en stijl. Iedereen is een mens, iedereen is naakt en is wat hij/zij/hen is.

Kiek overlegt tijdens het bovenstaande proces vaak met Richard. Daarnaast spreekt ze om de week af met twee studenten. Op deze wijze tracht Kiek de ideeën van anderen mee te nemen in haar maakproces en laat ze zich inspireren.

Toen het concept van de campagne grotendeels stond, besloot ze te gaan kijken naar wie ze allemaal wil rekruteren. Ze vindt dat ze zelf ook mee moet doen met de campagne, omdat ze hierin wederkerigheid wil tonen naar de modellen. Ze begint met het zoeken van een fotograaf. Ze denkt aan een student die ook fotografeert en ze besluit hen te vragen. Ford, de fotograaf, wil de opdracht graag uitvoeren en samen regelen ze al het materiaal via de Hogeschool van Amsterdam. Aangezien Ford zelf non-binair is, besluit Kiek hen ook te vragen als model voor de campagne. Vervolgens besluit ze dat ze graag drie studenten en drie docenten zou willen. Ze denkt aan Angelo. Een transjongen uit Katwijk die ze graag een platform wil bieden om zichzelf te uiten en zichzelf te zijn. Angelo vind het een leuk idee en doet graag mee. Ze heeft nu nog één student en één docent nodig. In het kader van diversiteit qua geaardheid, maar ook qua huidskleur, cultuur en leeftijd vraagt ze een wat oudere collega en een vrouwelijk student van kleur als model.

Voorafgaand aan de fotosessie heeft Kiek bodypaint gehaald in de kleuren zwart en wit, zodat het op elke huidskleur goed zichtbaar is. Ze besluit het woord ‘’veilig’’ bij drie modellen in het Nederlands te schrijven en bij de andere drie modellen in het Engels. De compositie van de foto is nu duidelijk, maar de vormgeving nog niet helemaal. Kiek geeft aan dat ze graag de doelgroep studenten wil aanspreken. Hierdoor denkt ze aan polaroids. Studenten komen vaak in aanraking met polaroids door fotografen in de stad of op feestjes. Zo kan ze dan ook mooi verschillende woorden en zinnen op het witte gedeelte van de Polaroid kwijt. Onderaan de foto wil ze duidelijk hebben staan: ‘’Je bent welkom’’ en daarnaast de naam, voornaamwoorden, leeftijd en functie (docent of student) van het model.

Eén polaroid foto als poster lijkt een beetje kaal. Hierdoor wil Kiek een originele achtergrond toevoegen. Ze komt op het plan om meerdere polaroids op de achtergrond te plaatsen met het idee dat het dan lijkt alsof er heel veel mensen voor deze campagne op de foto zijn gegaan

De dag van de fotoshoot is aangebroken. Kiek neemt een tas met promotiemateriaal van de HvA mee. Ze weet nog niet of ze hier iets mee gaat doen. Tijdens het schieten van de foto’s komt ze op het idee om de pride vlag als achtergrond te gebruiken. Ze gaan verder met de fotoshoot. Tijdens de shoot besluit ze elk model zelf een vlag te laten kiezen als achtergrond. Zo zijn er uiteindelijk foto’s gemaakt met de pride vlag, de non-binaire vlag en de transvlag. Ieder model kan op deze manier zijn eigen identiteit laten zien middels de achtergrond.

Toen de fotoshoot erop zat is Kiek de foto’s gaan bewerken. Ze wil graag een speels lettertype voor de teksten, alsof het er met een stift op de polaroid foto is geschreven. Het uiteindelijke product heeft ze vervolgens verstuurd naar de HvA. De HvA had nog wat toevoegingen en eisen aan het eindproduct. Zo moesten er verplicht twee logo’s verwerkt worden en een quote van de HvA. Zo werd het eindproduct een officieel HvA product. Voor Kiek haar gevoel deden deze eisen een beetje af aan wat ze in eerste instantie wilde uitstralen, maar ze was desalniettemin wel tevreden. Ergens vond ze het vet dat zo’n grote hogeschool haar campagne steunt. Het geeft het eindproduct meer lading.

Het eindproduct was nu dus af en nu moest enkel de campagne nog gelanceerd worden. Ze benaderde de HvA met de vraag voor een budget. Ze besluit dat wanneer er geen budget toegewezen kan worden, ze de campagne enkel op social media wil uitrollen. Kiek wordt in dit stukje van het proces van het kastje naar de muur gestuurd, maar uiteindelijk krijgt ze bericht dat er budget is voor haar fotocampagne, yay!

Nu kan ze een reclamebureau inschakelen om de campagne te lanceren in abri’s en op plakzuilen.

Het resultaat vindt Kiek echt vet. Het geeft haar een goed gevoel. Ze krijgt leuke reacties van anderen. Zelf is ze door de stad gaan fietsen om de campagne te spotten. Ze was naar aanleiding daarvan alleen niet helemaal tevreden met de mate waarin de campagne door de stad is verspreid en sommige posters hingen er korter dan ze had afgesproken met het reclamebureau. Ze heeft naar aanleiding hiervan het reclamebureau benaderd en hierover vragen gesteld. Ze kreeg niet veel terug van het bureau en besloot daardoor dit voor de volgende keer te onthouden en zich te focussen op de posters die er wel hingen en de positieve reacties. Zo heeft een nieuwe student op social media een post geplaatst ‘’Trots op mijn nieuwe school!’’. De reactie van het publiek geeft Kiek echt een wauw gevoel! Tot slot beseft ze zich dat de campagne erg tijdloos is en meerdere keren gebruikt kan worden tijdens evenementen. Al met al een project waar Kiek trots op is en mag zijn!